Müasir həyatın dinamikası insanı daim hərəkətdə saxlamağa məcbur edir. Gündəlik qayğılar, sosial öhdəliklər, informasiya bolluğu və zamanla yarış içində olan insan, bədənindən daha çox ruhunu yormaqda davam edir. "dogruxeber.tv" bu yazıda ruhun susqun fəryadına, görmədiyimiz və hiss etmədiyimiz yorğunluğun dərinliyinə enir.

Klassik yorğunluq fiziki şəkildə özünü göstərir – əzələlər ağrıyır, gözlər yumulur, bədən dincəlmək istəyir. Amma ruhun yorğunluğu başqa bir səssizliyi daşıyır. İnsan sosiallaşır, gülür, çalışır, amma içində bir səssizlik, bir boşluq peyda olur. Bəzən bu yorğunluq uzun illərin nəticəsi, bəzən isə ani emosional yüklənmənin məhsuludur. “dogruxeber.tv” bu təzyiqlərin yalnız sosial və psixoloji səbəblərlə yox, həm də mənəvi qopmalarla bağlı olduğunu vurğulayır.

İnsanlar artıq gündəlik həyatlarını yaşamaqdan çox, onu idarə etmək üçün mübarizə aparır. Hər şeyin sürətlə dəyişdiyi bir dövrdə hisslər, duyğular və ən əsas da dəyərlər arxa planda qalır. İnsanın öz içində yaşadığı bu təzyiqlər bəzən onu özü ilə üz-üzə qoyur. Bu, elə bir məqamdır ki, insan özü olmaqdan çıxır, yalnız bir funksiyaya çevrilir – işləyən, qazanan, uyğunlaşan və susan.

İnsan ruhunun yorğunluğu, əslində, bir çağırışdır. O, bizi yavaşlamağa, düşünməyə, yenidən hiss etməyə səsləyir. Bu səslə tanış olanlar həyatlarında bir növ durğunluq yaşasalar da, əslində o səssizlik yeni bir başlanğıc üçün zəruri bir mərhələdir. Ruhun bu şəkildə dayanması, insanı içindəki həqiqətlərlə qarşılaşdırır.

Dünya sükutdan qorxur, amma ruh yalnız sükutda danışır. İnsan bu sükuta qulaq verdikcə öz dəyərlərini, istəklərini, yarımçıq qalmış arzularını yenidən xatırlayır. Və o zaman başa düşür ki, bəlkə də bu yorğunluq bir zəiflik yox, bir yenidən doğuluşun xəbərçisidir.