Biz bir ölkədə yaşayırıq ki, orada diplom almaq iş tapmaq demək deyil, bacarıqlı olmaq isə sistemin gözündə dəyər sayılmır. İşsizlik bu gün sadəcə statistik rəqəm deyil – bu, insanların həyatını, psixologiyasını, ailəsini və gələcəyini udan səssiz bir fəlakətdir.

Bugünkü gənclik universiteti bitirəndə düşünür ki, qarşısında qapılar açılacaq. Amma reallıqda ona bir “təcrübən yoxdur” divarı, bir də “tanışın yoxdur?” pəncərəsi göstərilir. Ən acı olan isə budur: bu cəmiyyət bacarıqlıya yox, bağlantıya qiymət verir. Bu da işsizlik problemini sosial ədalətsizliklə birləşdirir.

Bir tərəfdə aylarla, illərlə iş tapa bilməyən insanlar... digər tərəfdə isə bir telefon zəngi ilə kresloya əyləşənlər. Əmək bazarında ədalət yoxdursa, cəmiyyətin inkişafından danışmaq çətindir. Çünki işsizlik təkcə gəlir problemi deyil – o, insanın içindəki potensialı boğur, ruhunu öldürür, ümidini sındırır.

Bəs bu qədər ali təhsilli, savadlı insan niyə küçədədir? Niyə gənclər iş yox deyə ölkədən getmək istəyir? Sual çoxdur, cavab isə ya sükutdur, ya da vədlərlə örtülən susqunluq.

Amma bir həqiqət dəyişmir:
İnsan işsiz olanda sadəcə boş vaxtı olmur – o, tədricən bu cəmiyyətin gözündə görünməz olur.

Və bu görünməz ordunun səsi bir gün çox ucadan çıxacaq. Gərək o zaman gec olmasın…

Hazırladı: Jalə Asiman