Texnologiyanın sürətlə inkişaf etdiyi bir dövrdə sosial şəbəkələr həyatın mərkəzinə yerləşib. Artıq münasibətlərin formalaşması, davam etməsi, hətta bitməsi belə bu platformalar üzərindən baş verir.

“dogruxeber.tv” bu yazıda sosial şəbəkələrin insanların bir-birilə ünsiyyətinə və münasibətlərin mahiyyətinə necə təsir etdiyini təhlil edir.

Əvvəllər insanlar bir-birilə ünsiyyət qurmaq üçün eyni məkanda olmalı, baxışlar, səslər, hisslər paylaşılmalı idi. İndi isə ekran arxasından atılan bir bəyənmə, bir emoji və ya bir şərh münasibətə dəyər qatmaq və ya onu yönləndirmək üçün kifayət sayılır. “dogruxeber.tv” müşahidə edir ki, bu sadələşdirilmiş ünsiyyət forması zamanla münasibətlərin dərinliyini itirir. İfadələr, hisslər, hətta münasibətlər özü də filtrdən keçmiş, seçilmiş, bəzən isə saxtalaşmış bir forma alır.

Sosial şəbəkələr insanlara bir-biri ilə əlaqə yaratmaq imkanı verdiyi qədər, onları real həyatdan da uzaqlaşdırır. İnsanlar bir-birilə bir otaqda oturub danışmaq əvəzinə, bir-birilərinin profillərinə baxaraq fikir formalaşdırır. Bu, bəzən yanlış anlaşılmalara, bəzən isə səthi yanaşmalara səbəb olur. İki insan arasındakı bağ artıq hissə və anlayışa deyil, rəqəmlərə – izləyici sayına, paylaşım tezliyinə, onlayn olub-olmamasına bağlanır.

Münasibətlər içində gizliliyin və səmimiyyətin yeri azalmağa başlayır. İnsanlar özlərini daim göstərmək, həyatlarını “paylaşmaq” ehtiyacı hiss etdikcə, münasibətlərin də daxili aləmi ifşa olunur. Səmimi duyğular zamanla nümayişə, real bağlar isə virtual təsdiqə çevrilir. Bu dəyişiklik isə insanlar arasında güvənin zəifləməsinə səbəb olur.

Bütün bunlarla yanaşı, sosial şəbəkələr vasitəsilə uzaq məsafələrdə olan insanlar bir-birilə əlaqə saxlaya bilir, unudulmuş dostluqlar canlanır, yeni tanışlıqlar yaranır. Amma əsas məsələ bu vasitələrin insanın həyatına necə daxil olduğudur. Onlardan alət kimi istifadə etməkmi, yoxsa həyatın özünü bu platformalar ətrafında qurmaqmı?

Münasibətlər virtual deyil, real təməllər üzərində möhkəmlənəndə, sosial şəbəkələr sadəcə bir vasitəyə çevrilir. Əks halda isə insan təkcə ekranla danışır, özünü eşidirmiş kimi hiss edir, amma gerçəkdə getdikcə daha çox tənha qalır.