Bir zamanlar gözlədiyimiz bayramlar, aylarla çəkən tətil günləri, əsəbi keçən dərs saatları indi illər kimi yox, saatlar kimi keçir. Vaxt vardı, bir gün bitmək bilməzdi – indi isə aylar necə gəlib keçir, hiss olunmur. Uşaqkən səhərin necə gəldiyini gözləyərdik. İndi isə səhər açılır, gün keçir, axşam olur və biz bircə an belə nəfəs almadığımızı, bəlkə də yaşamadığımızı anlayırıq. Zaman sanki sürətlənib. Lakin saatlar dəyişməyib, tək dəyişən bizik.

"dogruxeber.tv" olaraq bu dəyişimin psixoloji və həyati səbəblərinə daha dərindən baxmaq istədik.

İnsan yaşa dolduqca, vaxtı fərqli hiss edir. Uşaq üçün bir il – həyatı qədər uzun görünür. Böyüklər üçünsə bir il, sadəcə növbəti təqvim vərəqi. Səbəb isə yaddaş və şüurun zamanla olan əlaqəsində gizlidir. Uşaqkən hər şey yenidir – ilk qar, ilk məktəb, ilk dostluq... Hər bir yeni təcrübə beyində zaman izləri yaradır. Bu izlər nə qədər çoxdursa, zaman bir o qədər “uzun” hiss olunur. Amma böyüdükcə həyat təkrarlarla dolur. Günlər eyni başlayır, eyni bitir. Beyin yeni heç nə öyrənmədikcə, keçmişi daha qısa kimi xatırlayır. Zaman keçib, amma yaddaşda yer tutmayıb. Ona görə də sürətlənmiş kimi görünür.

Zamanın sürətlənməsi təkcə yaşla bağlı deyil. Texnologiya da bu hissi dərinləşdirir. Hər gün minlərlə görüntü, xəbər, bildiriş, səs, mesaj, sosial media postu – bunların heç biri beyində sabit yer tutmur. Amma biz bütün bu axının içində, dayanmaq bilmədən sürüklənirik. Bədən burada, fikir başqa yerdədir. Anı yaşamırıq. Sadəcə keçirik. Vaxtsa keçdikcə, keçməmiş kimi görünür.

Zamanın sürətlənməsi həm də ruh halıdır. Depressiya, stress və ya ağır emosional vəziyyətlərdə zaman ya dayanır, ya da qaçır. İnsan bədbəxt olanda bir gün bir ay kimi çəkə bilər. Amma illərlə davam edən monoton həyatın içində zaman sanki su kimi axır və insan sadəcə axının bir hissəsinə çevrilir.

"dogruxeber.tv" bu cür hallarda psixoloji tükənmənin, zaman hissinin itməsi ilə necə paralel getdiyini müşahidə edir.

Sürətlənən zaman bizə bir mesaj verir: dayan, bax, hiss et. Çünki hiss olunmayan zaman, yaşanmamış ömür kimidir. Keçmişin bir səssiz filmi kimi yadımıza düşən illər – bəlkə də həyatın bizi xəbərdar etdiyi xatırlatmalardır.

Zaman dəyişməyib. Eyni saniyələr, eyni saatlar, eyni günlər. Amma biz dəyişmişik. Həyat tələsik yaşandıqca, zaman da sanki qaçır. Əslində qaçan bizik – özümüzdən, həyatın özündən.