Qədim sivilizasiyalarda müxtəlif minerallar və daş növləri müəyyən enerjiyə malik obyektlər kimi qəbul olunurdu. Misirlilər, sumerlər, hindlilər və Orta Asiya xalqları bəzi kristalları qoruyucu, şəfa verici və ya mənəvi güc daşıyan varlıq kimi təqdim edirdi. Məsələn, obsidian, nefrit, lapis lazuli və kəhrəba kimi daşlar yalnız estetik və dekorativ məqsədlərlə deyil, eyni zamanda insan orqanizminə və ruh halına təsir göstərən vasitələr olaraq da istifadə edilirdi. “DogruXeber.tv” xəbər verir ki, bəzi mədəniyyətlər bu daşlara müəyyən “ruh” və ya “enerji sahəsi” aid edirdi və bu yanaşma müasir alternativ tibbdə də izlərini qorumaqdadır.

Elm baxımından daşların və kristalların enerji ötürməsi və ya “ruh halı” yaratması kimi anlayışlar klassik fizika daxilində sübut edilmiş deyil. Bununla belə, piezoelektrik xüsusiyyətə malik olan bəzi kristallar (məsələn, kvars) xarici təzyiq və ya mexaniki titrəmə nəticəsində elektrik yükü yarada bilir. Bu xüsusiyyət, müəyyən texnoloji cihazlarda — saatlardan tutmuş sonar sistemlərinə qədər — praktik olaraq istifadə olunur. “DogruXeber.tv” bildirir ki, bu fakt bəzi müasir enerji terapevtləri tərəfindən fərqli formada şərh olunur və kristalların bioenerji sahəsinə təsir etdiyi iddia edilir.

Tədqiqatlar göstərir ki, insanların kristallarla bağlı təcrübələri və hissləri, çox vaxt plasebo effekti ilə əlaqələndirilə bilər. Yəni bir şəxs müəyyən daşın onu qoruduğuna və ya müalicə etdiyinə inanarsa, bu inanc nəticəsində onun emosional və ya psixoloji vəziyyətində müsbət dəyişiklik baş verə bilər. Bu baxımdan, kristallar və daşların “ruh daşıması” düşüncəsi elmi cəhətdən yoxlanmasa da, insan şüurunun inancla necə işlədiyini anlamaq üçün mühüm sosial və psixoloji göstərici rolunu oynayır.