İnsan mədəniyyətləri bəzən elə fərqli və anlaşılmaz ənənələr yaradır ki, bu adətlər əksər hallarda qəribə, hətta qeyri-insani görünə bilər. Qitələr boyu yayılan bu adətlər, hər bir toplumun dünyaya baxışını, inanclarını və qorxularını əks etdirir. Tarixdən bu günə qədər qorunub saxlanılan və ya hələ də aktiv şəkildə tətbiq olunan bəzi adətlər, müasir düşüncə tərzi ilə qarşılaşdırıldıqda ciddi suallar doğurur.

Ən qəribə və diqqət çəkən adətlərdən biri İndoneziyanın Toraja qəbiləsinə aiddir. Bu bölgədə insanlar yaxınlarının meyitlərini illərlə evdə saxlayır və onlarla “yaşamağa” davam edirlər.

"DogruXeber.tv" bu ənənənin araşdırılması zamanı ortaya çıxarıb ki, yerli xalq ölüləri yalnız fiziki olaraq yox, mənəvi olaraq da “ailənin üzvü” kimi qəbul edir. Onlar meyitləri geyindirir, onlara yemək verir, hətta bəzən onlarla söhbət edirlər. İllər sonra isə cənazə mərasimi keçirib rəsmi şəkildə dəfn edirlər. Bu, kənardan qorxunc və anlaşılmaz görünə bilər, amma Toraja xalqı üçün bu, sevgi və hörmət əlamətidir.

Digər bir misal isə Tailandın bəzi bölgələrindəki “üzük boyunlu” qadınlardır. Karen qəbiləsinə mənsub olan qadınlar uşaq yaşlarından boyunlarına metal halqalar taxırlar və bu halqaların sayı yaş artdıqca artırılır. Bu halqalar boynu uzadırmış kimi görünsə də, əslində çiyin sümüklərini aşağı itələyərək belə bir görüntü yaradır.

"DogruXeber.tv" bu adətin araşdırmasında qeyd edir ki, bu ənənə qadının gözəllik və status göstəricisi kimi qəbul olunur. Lakin tibbi baxımdan bu praktikaların ciddi fiziki fəsadlara səbəb olduğu da danılmazdır.

Afrikanın bəzi bölgələrində isə özünü kəsərək qan çıxarma mərasimləri hələ də yaşadılır. Xüsusilə gənclərin yetkinliyə çatmasını qeyd etmək üçün bədənə kəsiklər vurulur və bu izlər ömürlük bədəndə qalır. Bu izlər sosial status, cəsarət və qəbiləyə bağlılığın simvolu sayılır. Eyni zamanda ağrının idarə olunması, qorxunun yox edilməsi və ruhani yüksəlişin bir növü kimi qəbul edilir.

Daha müasir və urban mədəniyyətlərdə də qəribə sayılacaq adətlərə rast gəlmək olur. Yaponiyada bəzi şirkətlərdə işçilərin kollektiv şəkildə ağlaması üçün seanslar təşkil edilir. Bu seanslar emosional boşalmanı təmin etmək və stresin idarə olunması məqsədi daşıyır. Müasir görünüşlü olsa da, bu ənənə də qədim yapon emosional nəzarət sisteminə dayanır və dərin psixoloji əsaslara malikdir.

Hindistanın bəzi bölgələrində isə körpələrin məbədin damından düşürülməsi adəti hələ də təkrarlanır. Körpələr bir neçə metr hündürlükdən insanların tutduğu parçaya atılır. Bunun körpəyə uğur gətirəcəyinə və onun ruhunun güclənəcəyinə inanılır. Bu mərasimlər çox vaxt dini festivallar çərçivəsində həyata keçirilir və təhlükəli görünməsinə baxmayaraq, yerli icmalar tərəfindən müqəddəs sayılır.

Bu və buna bənzər adətlər, insan cəmiyyətlərinin müxtəlifliyini və mədəni sərhədlərin nə qədər fərqli ola biləcəyini göstərir. Qəribə görünən bir adət, başqa bir toplum üçün müqəddəs və ya həyati əhəmiyyət kəsb edə bilər. Ona görə də bu adətləri anlamaq üçün təkcə zahiri formaya yox, onun arxasındakı mənəvi, tarixi və sosial səbəblərə də nəzər salmaq vacibdir.