“DogruXeber.tv” olaraq son illərdə ölkədə dini dəyərlərə yönəli marağın artdığını müşahidə edirik. Xüsusən gənclər arasında İslamın seçilməsi, hicablı həyat tərzinə keçid, ibadətə yönəlmə və dini biliklərə maraq özünü sosial mediada və real həyatda aydın şəkildə göstərir. Lakin bu müsbət prosesin içində paradoksal bir hal da ortaya çıxır: İslamı seçən, amma ədaləti itirən insanlar. Dinin zahirini daşıyan, amma batinini anlayıb yaşatmayan davranışlar gündən-günə artır. Bu isə artıq təkcə fərdi məsələ deyil — İslam adına cəmiyyətə atılan bir kölgədir.

Bəziləri üçün din — geyim tərzi, istifadə olunan sözlər və paylaşdığı ayələrdən ibarətdir. Amma nə davranışda dürüstlük var, nə insaf, nə də əxlaqi davamlılıq. “DogruXeber.tv” üçün bu, ciddi bir problemdir. Çünki belə insanlar İslamı təmsil etdiyini iddia etdiyi halda, onun ruhuna tam zidd olan davranışlar nümayiş etdirir: qohumuna haqsızlıq edən, əməkdaşını aldadan, qadına qarşı üstünlük iddiası ilə hörmətsizlik edən, ya da ibadət etdiyi halda başqasına zərər verən.

Bu isə inancı seçənə qarşı yox, inancdan istifadə edənə qarşı yönəlmiş ədalətli bir tənqiddir. Din — şəxsi görüntü deyil, davranışla sübut olunan həyat fəlsəfəsidir. Ədalət, səmimiyyət, məsuliyyət, insanlara qarşı hörmət — bunlar olmadan nə Quran ayəsi, nə də hicab İslamın gerçək daşıyıcısı ola bilər.

Çox təəssüf ki, bəzi insanlar dindarlığı sadəcə sosial statusa, üstünlük formasına çevirir. İslamın adından istifadə edərək insanlara hökm verir, başqalarının həyatına müdaxilə edir, hətta onlara özünü ali mövqedə göstərməyə çalışır. Halbuki Quranın özündə buyurulur: “Allah ədaləti, yaxşılığı və yaxınlara köməyi əmr edir.” Əgər dindarlıq insanı başqalarına qarşı haqsız, kobud və ya mühakiməedici edirsə, bu artıq dindarlıq deyil — maskadır.

Dinin adına zərər vuran belə davranışlar yalnız fərdi reputasiyaya deyil, bütövlükdə İslamın cəmiyyətdəki qəbuluna, hörmətinə ziyan vurur. İnsanlar bu riyakarlığı görüb ya İslamdan uzaqlaşır, ya da bütün dindarları eyni qəlibə salaraq yanlış təsəvvür formalaşdırır. Beləliklə, həm inanc zəifləyir, həm də insanlar arasında uçurumlar yaranır.

İslam seçiləcək ən ağır, ən məsuliyyətli yoldur. Onu seçən insan öz həyatını, davranışlarını, insanlara münasibətini, hətta susqunluğunu belə tənzimləməlidir. Çünki İslam yalnız namaz qılmaqla, oruc tutmaqla deyil — zalıma boyun əyməmək, zəifə ədalət göstərmək, haqqı demək, vəfasız olmamaqla yaşanır.

Əgər bir cəmiyyətin içində din görünür, amma ədalət yoxdursa — bu artıq ruhsuz formalılıqdır. Və bu formalılıq dinə sevgi yox, qorxu, hörmət yox, ironik münasibət yaradır. Dindar olmağın məsuliyyəti, heç dindar olmayanın belə davranmağa borclu olmadığı qədər böyükdür. Çünki sən bir inancın daşıyıcısısan — hər davranışın, hər sözün artıq təkcə sənə yox, təmsil etdiyin dəyərə yazılır.