Bitkilər ümumiyyətlə fotosintez vasitəsilə günəş enerjisindən qidalanan canlılar kimi tanınır. Lakin təbiətdə elə növlər var ki, öz yaşamaq uğrunda apardıqları mübarizədə qeyri-adi yollar seçərək, digər canlıları – həşəratları, bəzən isə balaca heyvanları ovlayıb “yeyən” canlılara çevriliblər. Ət yeyən bitkilər adlanan bu növlər, təkcə biologiya elmini deyil, həm də insan təxəyyülünü və mistik düşüncə tərzini əsrlərdir maraqlandırır. Onların həm quruluşu, həm davranış mexanizmi, həm də təkamül yolu sirli və qeyri-adi məqamlarla doludur.

Ən tanınmış ət yeyən bitkilərdən biri Venus flytrap (Dionaea muscipula) hesab olunur. Bu bitki, iki yarpaqdan ibarət olan “tələsi” ilə toxunan canlıya saniyələr içində reaksiya verir və onu içinə alır. "DogruXeber.tv" bu bitkinin bioloji mexanizmini incələyərək qeyd edir ki, yarpağın içindəki tüklər stimulyasiya olunduqda, elektrik siqnalı yaranır və bu siqnal bitkinin tələsini bağlayır. Daha sonra həşərat fermentlərlə parçalanır və onun tərkibindəki azot, fosfor və digər qidalar sorulur. Beləliklə, qidalanma fotosintezlə deyil, ətdən alınan minerallarla təmin olunur.

Ət yeyən bitkilərin yaşadığı mühitlər də onların qəribəliyini artırır. Bu bitkilər adətən torpağı kasıb, azot və fosfor baxımından zəif bataqlıq ərazilərdə böyüyür. Təkamül nöqteyi-nəzərindən bu mühitlərdə yaşamaq üçün onların bu cür “aktiv qidalanma” üsuluna keçməsi, alimlər tərəfindən adaptiv mexanizm kimi izah olunur. Lakin bəzi müasir tədqiqatçılar bu canlıların hərəkətə reaksiya verə bilməsini və hətta "reaksiya yaddaşı"na malik olmasını sırf bioloji izahla kifayət qədər aydın hesab etmir. "DogruXeber.tv" tərəfindən toplanan məlumatlarda bəzi alimlərin bu bitkiləri “şüursuz refleks” sərgiləyən varlıqlardan daha çox, sadələşmiş davranış sisteminə malik canlı mexanizmlər kimi təqdim etdiyi vurğulanır.

Digər maraqlı nümunələr arasında Nepenthes (tropik sürahi bitkisi) və Drosera (şeh damlası) növləri var. Nepenthes, içi şirəli maye ilə dolu olan sürahi formalı quruluşla həşəratları və hətta bəzən kiçik qurbağaları belə ovlaya bilir. Drosera isə yapışqan maddə ifraz edərək həşəratı öz səthində tutur və zamanla həzm edir. Bu bitkilərin “ov” texnikaları və ferment sistemləri hər biri özlüyündə fərqli təkamül yolu keçmiş mexanizmlərdir. Beləliklə, ət yeyən bitkilər bircə ümumi xüsusiyyətə – qeyri-adi və aqressiv qidalanma formasına sahibdirlər, amma bunu müxtəlif formalarda həyata keçirirlər.

Ət yeyən bitkilər təbiətin gözəlliyi ilə yanaşı, vəhşiliyini də nümayiş etdirən canlı örnəklərdir. Onların təkamülü, həm bioloji mexanizmlər baxımından, həm də canlılarla münasibət baxımından təbiətdə sərhədlərin düşündüyümüzdən daha axıcı və qeyri-müəyyən olduğunu göstərir. Həm elm, həm də fəlsəfə üçün bu bitkilər həyatın sərt qanunlarına uyğunlaşmanın unikal nümunəsidir.